Honden forum » Tag: Gewrichten

Honden forum » Tag: Gewrichten - Recent Topics http://www.labrador-web.nl/forum/ Honden forum » Tag: Gewrichten - Recent Topics en Tue, 07 Feb 2012 19:12:42 +0000 Felix over "Elleboog Dysplasie" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/elleboog-dysplasie#post-172 Vr, 06 Mar 2009 08:21:57 +0000 Felix 172@http://www.labrador-web.nl/forum/ Elleboogdysplasie-onderzoek richt zich op 4 verschillende aandoeningen van het ellebooggewricht, die echter alle op den duur tot deformatie van het gewricht en kreupelheid kunnen leiden. Het zijn ontwikkelingsstoornissen van met name het kraakbeen in gewrichten die onder invloed van erfelijke en andere factoren ontstaan. Sommige honden kunne hiervan op jonge leeftijd reeds ernstige problemen ondervinden. Bij andere zullen pas op latere leeftijd de ernstige misvormingen in het gewricht aanleiding zijn tot kreupelheid. Het onderzoek is gebaseerd op röntgenfoto's van de ellebogen. Omdat de oorzakelijke redenen per ras kunnen verschillen, zal ook het aantal vereiste röntgenopnamen per ras verschillend zijn. Het beoordelingspanel: Een van de taken van het ED-panel van de Raad van Beheer, afdeling Gezondheid, Gedrag en Welzijn (GGW), is de beoordeling van röntgenfoto's van de ellebooggewrichten van honden. De röntgenfoto's, de zogenaamde ED-foto's kunnen in principe door iedere praktiserende dierenarts die een overeenkomst met GGW heeft gesloten, worden gemaakt. ED-foto's worden beoordeeld door een panel van drie deskundigen. Een zo objectief mogelijke beoordeling van de foto's die voor de ED-bestrijding onontbeerlijk is, wordt daarmee zo goed mogelijk gewaarbrogd. De beoordeling van ED-foto's heeft tot doel informatie te verschaffen aan fokkers en rasverenigingen die gegevens over Elleboogdyspalsie in hun fokprogramma willen gebruiken. Röntgenfoto's ie bij GGW binnenkomen worden in principe eens in de twee weken beoordeeld. Nadat beoordelingskosten door GGW zijn ontvangen, wordt de uitslag verzonden, tenzij de foto's niet aan de gestelde eisen voldoen. ED-foto's: Voor een goede beoordeling van de ellebooggewrichten op artrose zijn twee foto's van de hond van beide ellebogen nodig. Voor een diagnose onderzoek moeten foto's gemaakt worden in vier richtingen. Voor beide onderzoeken moet de hond achttien maanden oud zijn. Terwille van de betrouwbaarheid van de beoordeling worden er hoge eisen gesteld aan de kwaliteit en e documentatie (identificatie) van deze röntgenfoto's. Wanneer niet aan deze eisen is voldaan, krijgt de dierarts die de röntgenfoto's heeft gemaakt, daarvan bericht met een aantekening over hetgeen eraan mankeert met een verzoek om nieuwe röntgenfoto's te maken. Een dergelijk verzoek wordt direct na de beoordeling van de röntgenfoto's verzonden. Ook de eigenaar krijgt hieromtrent bericht. De dierenarts wordt geacht contact op te nemen met de eigenaar van de hond om een afspraak te maken voor nieuwe ED-foto's. Het beoordelen van deze nieuwe foto's wordt niet opnieuw in rekening gebracht. De uitslag: Het ED-panel zal haar eindoordeel t.a.v. de elleboogkwaliteit beschrijven als een van de volgende classificaties: Vrij, Grensgeval, Graad 1, Graad 2 of Graad 3. In die gevallen waarin ras- of projectspecifieke bepalingen van toepassing zijn, zal het panel zo mogelijk tevens een uitspraak doen over het achterliggende ziekteproces. ED-beoordeling: De artrose-beoordeling wordt uitgevoerd volgens de Internationale normen bepaald door de "International Elbow Working Group". De definitieve artroseclassificatie zal gelijk zijn aan de artrose-beoordeling van de slechtst van de beide ellebooggewrichten. Bij het ED-onderzoek zal onderscheid worden gemaakt tussen rassen die op grond van internationale publicaties een verhoogd risico lopen. Bij deze rassen worden vier foto's per elleboog gevraagd. Bij de overige rassen zijn twee foto's per elleboog voorlopig voldoende. Welke rassen dit zijn, is na te vragen bij de dierenarts of de Raad van Beheer, afdeling GGW. De beoordeling van de onderdelen: De term "Elleboogdysplasie" wordt gebruikt, wanneer een of meer van de volgende aandoeningen in een ellebooggewricht aanwezig is of zijn: 1. OCD (Osteochondritis dissecans, loslaten van een stukje kraakbeen van de bovenarm) 2. LPC (Los processus coronoïdeus, loslaten van een stukje bot van de ellepijp) 3. LPA (Los proc.anconeus, loslaten van een stuk bot op een andere plaats van de ellepijp) 4. Incongruentie (een niet goed "passend" gewricht door een te lange of te korte ellepijp te opzichte van het spaakbeen). Ieder van de genoemde afwijkingen leidt na enkele maanden tot "artrose". Onder artrose wordt verstaan "veranderingen van een gewricht (botreactie's) die in de loop van het ziekteproces kunnen ontstaan, die blijvend zijn en vooral gekenmerkt worden door startpijn (kreupele stappen net na het opstaan), "er doorheen lopen" (dus beter lopen na enige tijd) en een terugval na veel inspanning." Behandeling: De behandeling van een afwijkend ellebooggewricht hangt ondermeer af van de aard en de ernst van de afwijking, de ernst van de klachten, de leeftijd van de hond en eventueel aanwezige (complicerende) artrotische veranderingen. Vaak is een chirurgische behandeling geïndiceerd. Daarbij geldt dat, als er geen factoren tegen pleiten, losgeraakte bot- en kraakbeenfragmenten (bij OCD, LPA en LPC) uit het gewricht worden verwijderd terwijl de incongruentie zo mogelijk wordt gecorrigeerd. Artrose zelf is niet chirurgisch te behandelen, wel de oorzaak van artrose. Er is niet aangetoond dat er middelen zijn waarmee artrose kan worden verholpen. Wel kunnen door het opleggen van gedragsregels en door het gebruik van pijnstillers de klachten worden verminderd. Het herhalen van ED-onderzoek: In het algemeen behoeft de hond dit onderzoek eenmaal in het leven te ondergaan. In sommige gevallen is het gewenst dat het onderzoek 1 jaar later herhaald wordt. Dit kan ook als de eigenaar hier prijs op stelt. De uitslag, die daarbij tot stand komt, zal de eerder gegeven uitslag vanaf dat moment gaan vervangen. Elleboogdysplasie en fokkerij: In het algemeen geldt hoe beter de kwalificatie van de ellebogen, hoe kleiner de kans dat de nakomelingen ED zullen ontwikkelen. Dit is echter geen garantie dat alle nakomeningen van negatief beoordeelde honden ook negatief zullen zijn, de kans is alleen maar groter. De wijze van vererven kan per ras verschillen. Rapportage: Uitslagen van het ED-onderzoek worden toegestuurd aan rasverenigingen die een overeenkomst met GGW zijn aangegaan. Een consequetie hiervan is dat de uitslagen openbaar moeten zijn, zowel voor de leden van de rasvereniging als voor derden. GGW registreert geen namen van eigenaren en deze worden bij rapportage dan ook niet vermeld. Uw hond en ED: Eigenaren van honden waarval officieel ED-foto's zijn gemaakt vragen de dierarts die de foto's gemaakt heeft nogal eens naar zijn of haar mening over de toestand van de ellebogen. Wanneer de eerste indruk van de dierenarts beter is dan de uiteindelijke uitslag, kan dit aanleiding zijn tot teleurstelling bij de eigenaar van de hond. Het ED-panel adviseert dierenartsen daarom geen uitspraken te doen over de toestanden van de ellebogen. Van honden die niet vrij blijken te zijn van elleboogdysplasie, maar die hiervan geen uiterlijk verschijnselen tonen, kan op grond van deze foto's niet voorspeld worden in welke mate ze later problemen kunnen krijgen. Dit is afhankelijk van de aard en de ernst van de aandoening en het gebruik en de aard van de individuele hond. Het is wel verstandig erop toe te zien dat de hond niet te zwaar wordt en dat ook anderszins overmatige belasting van de ellebogen wordt vermeden. Dit is vanzelfsprekend wel afhankelijk van de eisen die aan de hond gesteld worden als huishond of als werkhond. In geval van twijfel kunt u dit met uw dierenarts bespreken. ED en fokkerij: De ED-beoordeling geeft uitsluitend informatie over de toestand van de ellebogen van de individuele hond. Gegevens over de ED-beoordeling van ouders, nestgenoten en nakomelingen zullen bijdragen tot een nauwkeurigere indruk over de fokwaarde van de betreffende hond. Het is daarom van belang dat de rasvereniging over alle uislagen kunnen beschikken en dat alle ED-foto's die gemaakt worden ook ter beoordeling aan de ED-commissie worden voorgelegd, ook indien door de dierenarts duidelijk afwijkingen aan de ellebogen worden gevonden. Het is wenselijk uitsluitend met ED-vrije honden te fokken, omdat dan de kans op ED bij de nakomelingen het kleinst is. Bij rassen waarvan maar weinig honden beschikbaar zijn en bij rassen waarin ED vaak voorkomt is dit helaas niet altijd mogelijk. Binnen de rasverenigingen zullen fokkers in goed overleg met de Raad van Beheer, afdeling GGW, kunnen vaststellen wat in het kader van ED-bestrijding voor hun ras noodzakelijk en mogelijk is, en wat in de fokkerij ten aanzien van ED nog verantwoord is. Felix over "Beweging en gewrichtsproblemen" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/beweging-en-gewrichtsproblemen#post-157 Zon, 01 Mar 2009 00:07:56 +0000 Felix 157@http://www.labrador-web.nl/forum/ De invloed van beweging van de jonge hond op het ontstaan van gewrichtsproblemen is bij met name de grote hondenrassen van belang.Deze honden groeien namelijk meer en sneller dan de kleine rassen.Hierdoor kunnen makkelijk groeistoornissen in het beendergestel ontstaan. Behalve beweging zijn ook erfelijke aanleg en voeding van invloed op het optredenvangroeistoornis. Waarom heeft beweging invloed op het ontstaan van gewrichtsproblemen? Bij de geboorte zijn de beenderen van een pup nog maar gedeeltelijk verkalkt en de spieren nog niet getraind. Bij de grote hondenrassen is het verkalkingsproces van het skelet pas op 2 jarige leeftijd voltooid. De spieren zorgen ervoor dat het lichaam kan staan en bewegen.Ongetrainde spieren zijn minder sterk en raken sneller vermoeid,waardoor gewrichten verkeerd belast worden. De gewrichten zorgen dat de botdelen ten opzichte van elkaar kunnen bewegen.De uiteindelijke vorm van de gewrichten ontstaat onder invloed van de krachten die tijdens de groei hier op inwerken.Als gewrichten verkeerd of teveel belast worden,kunnen ze een afwijkend vorm krijgen en/of treedt in de gewrichten vroegtijdige slijtage op.Zoals arthrose en spondylose. Hoe kun je gewrichtproblemen proberen te voorkomen? De spieren van de ledematen trainen door in een rechte lijn stevig door te lopen.Maak een paar keer per dag een kleine wandeling,b.v.4 a 6 maal daags 10 a 15 minuten lang. Afgeraden wordt: 1.Extreme draaibewegingen (die gewrichten bij het lopen op zacht zand of bij het spelen op een gladde vloer kunnen maken). 2.Van of over grote hoogten springen. 3.Lange wandelingen (ie tot vermoeide spieren leiden). De gewrichtkapsels en -banden,de peesscheden,de slijmbeurzen,de menisci en het kraakbeen (=de bekleding) van de gewrichtvlakken kunnen dan makkelijk overbelast worden.Hierdoor zullen de gewrichtkapsels en -banden,de slijmbeurzen en de peesscheden geirriteerd(=ontstoken)raken.En de menisci en het kraakbeen van de gewrichten beschadigd worden,waardoor gewrichtslijtage optreedt. Bij een pup zijn ook de nekspieren niet stevig. 1.Als met een smalle slipketting een flinke ruk aan de nek wordt gegeven,kunnende onderste halswervels verplaatsen en zal pijn van uit de nek naar een voorpoot uitstralen. 2.Niet op een jonge leeftijd beginnen met maar van één kant naar de baas op laten kijken(zoals bij de obedience training).De aan één zijde overtrainde nekspieren kunnen de bovenste halswervels verplaatsen.Wissel het naar rechts,naar de baas omhoog kijken van de hond af met links. 3.Niet te vroeg met pakwerk beginnen.Bij deze hondensport hoordt de eerste halswervel zwaar belast. De beide bekkenhelten zijn pas samengegroeid p 2 jarige leeftijd. Duw dus bij de zitoefening op de beide bekkenhelften tegelijk. Niet alleen op de linker- of rechterhelft,want dan kunnen de bekkenhelften ten opzichte van elkaar verschuiven. Felix over "Patella Luxatie" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/patella-luxatie#post-138 Zat, 28 Feb 2009 09:09:20 +0000 Felix 138@http://www.labrador-web.nl/forum/ Inleiding: Patella is de officiele naam voor de knieschijf. Een patella luxatie betekent dus een loszittende knieschijf. Er zijn verschillende vormen van luxaties. De meest voorkomende is de luxatie naar mediaal. Dit wil zeggen dat de knieschijf naar de binnenkant van de knie wegschiet. We zien dit vaak bij honden van de kleine rassen. De luxatie naar lateraal, waarbij de knieschijf naar buiten wegglijdt, zien we soms bij de grote rassen, vaak in combinatie met een draaiing in het dijbeen. Deze laatste vorm is zeldzaam. In de rest van dit artikel zullen we het daarom alleen hebben over de luxatie naar mediaal. Oorzaak: Het kniegewricht wordt gevormd door het dijbeen en het scheenbeen. Voor op het dijbeen loopt een sleuf waar de knieschijf normaliter in ligt. Aan de knieschijf zit de kniepees die op haar beurt weer vast zit aan een beenkam op het scheenbeen. Bij sommige honden is de sleuf in het dijbeen ondiep en zit de aanhechting van de kniepees wat te ver naar binnen toe. De knieschijf kan dan makkelijk uit z'n sleuf naar binnen toe schieten. Als dit gebeurt spreken we van een patella luxatie. Voorkomen: De patella luxatie naar mediaal is vooral een probleem bij de kleinere hondenrassen, zoals Terriers, Poedels, Chihuahua's, Papillons en andere schoothonden. Het komt echter ook bij de grotere rassen af en toe voor. Diagnose: De klachten van de hond hangen af van de ernst van de luxatie. We kennen verschillende vormen. Als de knieschijf er slechts incidenteel afschiet spreken we van een habituele luxatie. Honden die dit hebben lopen af en toe een paar passen met een pootje opgetrokken. De knieschijf is dan van zijn plaats geschoven. Na een paar stappen schiet hij weer terug en de hond loopt weer normaal verder. Voor huishonden hoeft dit geen probleem te zijn, maar voor een showhond is het een in het oog springend gebrek. Erger wordt het wanneer de knieschijf er afligt en slechts af en toe terugspringt. We spreken dan over een stationaire luxatie. Deze honden hebben problemen met overeind komen en met lopen. Ze gaan achter met O-beentjes en een soort kikkerpas lopen. De hond heeft hier meestal zelf behoorlijk last van. De ergste vorm is wanneer de knieschijf er totaal afligt en ook niet meer op z'n plaats is terug te leggen. Deze dieren kunnen niet normaal staan en moeten roeien met hun achterpoten om vooruit te komen. Als de dieren onderzocht worden moet niet alleen naar de ligging van de knieschijf gekeken worden, ook de stand van het dijbeen, de kromming van de beenkam op het scheenbeen en de diepte van de sleuf in het dijbeen zijn van belang. Hiernaast zien we in kombinatie met een patella luxatie nog wel eens andere knieproblemen zoals gescheurde kruisbanden of gewrichtslijtage. Voordat tot een operatie wordt besloten moet dit eerst allemaal nagekeken zijn. Behandeling: Dieren met een hele lichte luxatie, waarbij de knieschijf maar heel af en toe luxeert hoeven niet perse geopereerd te worden. Als de knieschijf vaker van z'n plaats schiet, of zelfs permanent verkeerd ligt moet er worden ingegrepen. De enige manier is operatief. Bij een lichte luxatie is het vaak voldoende om de aanhechting van de kniepees een stukje te verplaatsen. Dit gebeurt door de beenkam van het scheenbeen los te maken en op de correcte plaats weer vast te zetten. Als ook de sleuf in het dijbeen te ondiep is moet deze worden uitgediept. Vroeger gebeurde dit door in het dijbeen een nieuwe sleuf te frezen. Nadeel hiervan was dat het gewrichtskraakbeen onherstelbaar beschadigd werd. Daarom kiezen we nu liever voor technieken waarbij dit kraakbeen zoveel mogelijk gespaard blijft. Hiernaast wordt het gewrichtskapsel strakker gemaakt zodat de knieschijf beter op z'n plaats blijft liggen. De behandeling verschilt dus van geval tot geval en is afhankelijk van de ernst van de aandoening. Erfelijkheid: De aandoening is een erfelijk gebrek. Het is daarom raadzaam om niet te fokken met dieren met een duidelijke luxatie. De precieze wijze van overerving is niet bekend, maar zal waarschijnlijk op meerdere factoren berusten, net zoals b.v. HD. Preventie: Afgezien van een gericht fokprogramma is er geen manier om luxaties te voorkomen. Traplopen, springen en dergelijke hebben geen invloed op het ontstaan van een luxatie. De patellaluxatie naar mediaal is vooral een probleem bij de kleinere hondenrassen zoals dwergpoedels, chihuahua's, maltezer, yorkshire en andere kleine honden. De aandoening is erfelijk. Het is daarom raadzaam niet te fokken met dieren met een duidelijke luxatie. De precieze wijze van overerving is niet bekend, maar zal waarschijnlijk op meerdere factoren berusten, net zoals b.v. bij heupdysplasie. Bij grotere rassen hebben we meestal te doen met de traumatische patellaluxatie en er is een erfelijke luxatie gekend bij de Flat Coated Retriever. Nazorg: De nazorg, die door U gedaan wordt is van cruciaal belang voor de verdere genezing van uw hond zijn knie. De hond dient gedurende de eerste vier weken aan de leiband te lopen (ook voor een klein plasje …). Na veertien dagen komt u terug om de huidhechtingen te laten verwijderen. Vanaf de tweede week na operatie past u actieve massage toe d.w.z. strekken en buigen van het kniegewricht.Vanaf de derde week kunt u starten met een wandeling, beginnende met 8 keer 2 minuten per dag opbouwend naar 8 keer 5 minuten per dag. Wij werken ook intensief samen met Aqua Fun uit Zwevezele om de revalidatie van Uw hond te versnellen en aangenamer te maken. Hierbij gaat de hond verschillende sessies ondergaan van zwemtherapie waar door de gewichtloosheid de knie veel sneller zal gebruikt worden. Na 6 weken zien wij u dan nog eens terug voor een algemene controle.Een ander belangrijk onderdeel in de revalidatie is het geven van: een voedingssupplement, artromix , als artrose remmer. ontstekingsremmer, rimadyl, als artrose remmer en pijnstiller. Felix over "Artrose en Fortiflex" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/artrose-en-fortiflex#post-137 Zat, 28 Feb 2009 09:07:20 +0000 Felix 137@http://www.labrador-web.nl/forum/ Artrose is een chronische aandoening, waarbij het gewrichtskraakbeen langzaam wordt afgebroken (slijtage). Vaak treedt er ook een pijnlijke ontsteking op. Hoewel artrose relatief vaak bij oudere dieren voorkomt, is het niet leeftijdsgebonden. Jonge dieren kunnen door overgewicht, trauma of erfelijke aanleg ook aan artrose lijden. Herkenning van artrose: Artrose is vooral in het begin moeilijk te herkennen. De meeste honden rennen en spelen gewoon door! Het eerste zichtbare symptoom is stijfheid. Dit is te zien bij bijvoorbeeld het opstaan, in de auto springen of traplopen. In een later stadium wordt de stijfheid erger en bewegen pijnlijk. In het ergste geval zal de hond iedere vorm van beweging zoveel mogelijk vermijden. Een waar hondeleven! De stadia van artrose en de symptomen: fase 1 - stijfheid (vaak moeilijk waarneembaar) fase 2 - beperkte beweging als gevolg van pijn fase 3 - ernstige bewegingsproblemen, vaak gepaard met ontsteking fase 4 - ankylose (verstijving van het gewricht), heftige ontsteking, spierverslapping De werking van het gewricht: Om het ontstaan van artrose uit te kunnen leggen, is enige kennis over de werking van een gewricht vereist. Een gewricht bestaat uit boteinden, die door een stevig gewrichtskapsel zijn omsloten. Dit kapsel bevat gewrichtsvloeistof, het smeermiddel van het gewricht. De botuiteinden zijn bedekt met een laagje kraakbeen. Dit is een elastisch stootkussentje dat de schokken van het gewricht opvangt. Het kraakbeen en de gewrichtsvloeistof zorgen samen voor een soepele en irritatieloze beweging van het gewricht. Zonder kraakbeen en gewrichtsvloeistof kan een gewricht dus niet goed functioneren! Samenstelling van kraakbeen: Kraakbeen is opgebouwd uit kraakbeencellen en kraakbeenmatrix. Kraakbeenmatrix is een waterige substantie en bevat onder andere chondroitinesulfaat. Chondroitinesulfaat kan, net als een spons, grote hoeveelheden water aan zich binden. Het kraakbeen zet daardoor uit. Het kan echter niet onbeperkt opzwellen, omdat het wordt tegengehouden door een netwerk van vezeltjes. Door dit samenspel ontstaat een stevig en elastisch geheel dat in staat is schokken op te vangen. Hoe ontstaat artrose? Volwassen kraakbeen is heel sterk, maar kan niet onbeperkt worden belast. Wanneer de belasting op het gewricht toeneemt, bijvoorbeeld door overgewicht of wild spelgedrag, kunnen kleine beschadigingen ontstaan. Bovendien neemt de kwaliteit van kraakbeen in de loop der jaren af. In beide gevallen neemt de hoeveelheid chondroitinesulfaat af, waardoor de elasticiteit afneemt. De beschadigingen van het kraakbeen kunnen moeilijk worden gerepareerd en het kraakbeenoppervlak wordt ruw en onregelmatig. De botuiteinden kunnen hierdoor minder makkelijk langs elkaar bewegen, met stijfheid tot gevolg. In een later stadium kunnen kleine deeltjes kraakbeen loslaten, die in het gewrichtskapsel een ontsteking veroorzaken. Het afbraakproces zit in een vicieuze cirkel. In de laatste fase van artrose is het gewrichtskraakbeen vaak helemaal verdwenen. Behandeling van artrose: De oorzaak van artrose kan meestal niet worden aangepakt. De behandeling bestaat daarom vrijwel altijd uit het bestrijden van de ontsteking en pijn. Ontstekingsremmers en/of pijnstillers werken snel en maken het leven van de hond een stuk aangenamer. Op de lange termijn zijn deze medicijnen vaak minder geschikt vanwege een grote kans op bijwerkingen. Fortiflex Advanced Formula: natuurlijke ondersteuning Fortiflex Advanced Formula is een voedingssupplement op natuurlijke basis, dat de behandeling van honden en katten in de eerste fasen van artrose ondersteunt. Bovendien kan Fortiflex Advanced Formula routinematig aan oudere huisdieren en huisdieren met overgewicht worden gegeven. Fortiflex Advanced Formula bevat chondroitinesulfaat, chitosanide en twee anti-oxidanten. Chondroitinesulfaat is een belangrijke bouwsteen van het kraakbeen en kan grote hoeveelheden water aan zich binden. Tevens remt het de kraakbeenafbraak en stimuleert het de kraakbeenopbouw. Chitosanide beschermt chondroitinesulfaat tegen een te snelle afbraak en bevordert de opname in het maagdarmstelsel. De anti-oxidanten selenium en epigallocatechinegallaat (EGCG) ondersteunen de functie van chondroitinesulfaat. De ingredienten versterken elkaars werking, waardoor de opbouw en het herstel van het bewegingsstelsel optimaal wordt ondersteund. Veilig en lekker! Fortiflex Advanced Formula is een natuurlijk product en kan dus veilig langdurig worden gegeven. Dit blijkt tevens uit de jarenlange praktijkervaring wereldwijd. De tabletten zijn zo smakelijk dat de meeste honden ze spontaan uit de hand eten. Toediening: Gedurende 30 dagen dient iedere dag een tablet gegeven te worden. Dit kan 3 tot 4 maal per jaar herhaald worden. Afhankelijk van het advies van de dierenarts kan Fortiflex ook langer of vaker of zelfs permanent worden gegeven. Tot slot kan Fortiflex Advanced Formula zonder problemen met dieetvoeding en medicijnen (bijvoorbeeld ontstekingsremmers of pijnstillers) worden gecombineerd. Fortiflex Advanced Formula: * ter ondersteuning van bewegingsproblemen * beter herstel na gewrichtsoperatie * op basis van natuurlijke ingredienten * door lange nawerking slechts 3 tot 4 keer per jaar behandelen * voor hond en kat * smakelijke tablet * verkrijgbaar bij uw dierenarts