Honden forum » Tag: Dominantie

Honden forum » Tag: Dominantie - Recent Posts http://www.labrador-web.nl/forum/ Honden forum » Tag: Dominantie - Recent Posts en Tue, 07 Feb 2012 18:29:43 +0000 Anoniem over "Communicatie" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/communicatie#post-183 Wo, 25 Aug 2010 15:15:12 +0000 Anoniem 183@http://www.labrador-web.nl/forum/ was ik maar zo,n goeie honden kenner bedankt voor het bericht Felix over "Communicatie" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/communicatie#post-177 Ma, 23 Mar 2009 21:23:31 +0000 Felix 177@http://www.labrador-web.nl/forum/ Kalmerende- of conflictvermijdende signalen: Het begrip kalmerende signalen is nog niet erg bekend bij hondenbezitters, zelfs veel hondentrainers kennen het niet. Wolvenonderzoekers schrijven er al jaren over. De reden kan zijn dat lichaamstaal bij wolven veel duidelijker te zien is en die kalmerende signalen bij honden nooit zijn opgevallen. Toch geven ook onze huishonden kalmerende signalen, naar soortgenoten en ook naar ons mensen. Het kennen en waarnemen van kalmerende signalen is erg belangrijk om goed met je hond om te gaan. Daarom begin ik er ook mee. Voor wolven is rust binnen de roedel een noodzaak; de dieren zijn afhankelijk van elkaar. Gevechten binnen een roedel geven verwondingen en stress. Dit zou het voortbestaan van de roedel in gevaar kunnen brengen. Om conflicten te vermijden, geven wolven bij onderlinge ontmoetingen elkaar kalmerende signalen. Bij honden ontstaan er onderling wel eens misverstanden; dit komt door de vele variaties in lichaamsbouw, zoals de vele verschillende staarten, oren, standen van ogen en dergelijke. Ook het te vroeg weghalen van pups bij hun moeder of het slecht socialiseren van jonge honden dragen bij aan een slecht gesocialiseerde hond. Gelukkig verlopen de meeste ontmoetingen zonder problemen. Aangelijnde honden worden ook belemmerd in hun communicatie en bovendien hebben zij geen mogelijkheid om te vluchten (honden kiezen liever voor vluchten dan vechten). Om die reden zijn aangelijnde honden eerder geneigd tot vechten dan loslopende honden. Kalmerende signalen zijn voor een groot deel instinctmatig. Dit gedrag zit in de genen opgeslagen en hoeft dus niet aangeleerd te worden. Dit gedrag wordt door goede socialisatie verbeterd, maar kan door slechte ervaringen onderdrukt worden. Het gevolg is dan dat de hond moeite heeft in de omgang met andere honden. Oorzaken kunnen zijn een slechte ontmoeting met een slecht gesocialiseerde hond (het onderwerp socialisatie komt later aan de orde) of kan veroorzaakt worden door mensen. Honden die kalmerende signalen (richting mensen) geven en op dat moment worden gestraft, zullen die signalen gaan onderdrukken omdat deze juist straf opleveren (terwijl die signalen juist bedoeld waren om de mens te sussen). Helaas wordt deze fout maar al te vaak gemaakt, zelfs door zichzelf deskundig noemende trainers. Maar al te vaak worden tijdens trainingen honden gestraft omdat ze een oefening niet snel genoeg uitvoeren, terwijl deze honden kalmerende signalen geven omdat ze uit ervaring weten dat ze tijdens oefeningen straf krijgen. Deze honden geven kalmerende signalen om straf te voorkomen, maar krijgen juist om die reden straf. Dit omdat mensen denken dat de hond de oefening niet uitvoert omdat hij een loopje met hen zou nemen omdat hij niet ver genoeg onderaan de rangorde zou staan. Het is dan ook wel begrijpelijk dat uit onderzoeken van Hiby vast is komen te staan dat honden die zonder straf opgevoed worden veel gehoorzamer zijn. Deze honden voeren het gevraagde commando direct uit en vinden het niet nodig eerst (kalmerende) signalen af te geven om straf te voorkomen. Kalmerende signalen zijn: Tongelen: De honOgen wegdraaiend likt snel met zijn tong de lippen of de neus. Vaak gebruikt de hond dit bij straf (of als hij/zij straf verwacht) of als er een andere hond nadert. Poot heffen: De hond tilt een van zijn voorpoten op, maar hij wil je dus niet een pootje geven zoals veel mensen denken, maar voelt zich op een of andere manier bedreigd. Gapen: Meestal gaapt de hond niet omdat hij lui is. Let daarom ook op de prikkels die hij uit de omgeving krijgt. Kop afwenden: Bij ontmoetingen met andere honden of mensen draait de hond de kop weg. Dit om anderen te kalmeren. Ogen wegdraaien: De hond zal zijn ogen snel bewegen als hij zijn kop niet kan afwenden omdat die vastgehouden wordt. Zachtaardig kijken: De hond kijkt schuin naar beneden en laat de oogleden iets zakken zodat hij een zachte uitdrukking krijgt. In een boog ergens naar toe lopen: Met een wijde boog loopt de hond ergens naartoe. Op deze manier kan een hond een ander dichter benaderen zonder dat de ander zich bedreigd voelt. Honden doen dit ook bij mensen of dingen waar ze iets angstig voor zijn. Tempo vertragen: Dit doet de hond als hij zich bedreigd voelt. Bevriezen of verstijven: Dit gebeurt vaak als de hond door een andere hond besnuffeld wordt, ook als de hond zwaar of veelvuldig wordt gestraft. Zitten of liggen: De hond doet dit vaak met de rug of kont richting de bedreiging. Oversprong gedrag: De hond gaat iets doen wat niets met de situatie te maken lijkt te hebben, bijvoorbeeld plotseling geïnteresseerd rondsnuffelen of plotseling met een stok spelen. Hij probeert op deze manier duidelijk te maken niets met de situatie te maken te willen hebben. Kwispelen: Mensen denken dat een kwispelende hond vrolijk is, maar dat is niet altijd zo. Kwispelen is een uiting van emotie. Let daarom ook op de andere signalen die de hond geeft; een strakke kwispel duidt vaak op een kalmerend signaal. Spelboog: Met de achterhand omhoog, de voorhand omlaag en een gebogen rug geeft de hond aan dat hij geen kwade bedoelingen heeft, maar de ander probeert uit te lokken tot spel. Urineren: Bij jonge honden komt het zogenaamde deemoedsplasje vaak voor. De meeste van deze signalen zijn goed door ons uit te voeren. Ga agressieve honden nooit bestraffen, agressie vergelden met agressie verhoogt alleen maar de agressie. Beter is het kalmerende signalen te geven; honden die op deze manier benaderd worden, zullen minder snel tot agressie overgaan. Als een hond een opdracht niet goed uitvoert, bestraf hem dan niet. De oorzaak kan zijn dat hij de opdracht nog onvoldoende beheerst of hij geeft misschien wel een aantal kalmerende signalen omdat de situatie voor hem iets te gestresst is. Honden vinden het bedreigend wanneer ze recht in de ogen gekeken worden. Mensen vinden dit ook niet prettig, het is daarom ook moeilijk iemand lang in de ogen te kijken. Gevechten tussen honden onderling beginnen meestal met direct oogcontact. Daarom vermijden honden oogcontact door hun kop af te wenden, hun ogen weg te draaien of zachtaardig te gaan kijken. Stress: Als de omgeving van de hond niet meer voorspelbaar en beheersbaar is - hij kan dus geen invloed meer uitoefenen op wat er om hem heen gebeurt - ondervindt de hond stress. Een beetje stress is geen probleem, maar is er teveel stress, dan kan dat leiden tot lichamelijke en geestelijke aandoeningen. Honden komen vaak in stressvolle situaties terecht doordat zich voor hen onbekende situaties voordoen. Dat komt mede door de drukke maatschappij, maar vaak wordt de stress ook veroorzaakt door de eigenaar omdat deze te hoge (trainings)eisen stelt aan de hond. Stress komt vaker voor bij trainingen die op straf gebaseerd zijn. Men spreekt van een (over)gestresste hond als hij in korte tijd 3 stresssignalen laat zien of een bepaald stresssignaal achter elkaar veel vertoont. Veel stresssignalen komen overeen met de hiervoor genoemde kalmerende signalen. Dat is te verklaren omdat kalmerende signalen ook als doel hebben de hond zelf te kalmeren. Bij honden die gestresst zijn, is er een grote kans op angstagressie. Bijtincidenten kunnen worden voorkomen door op deze signalen te letten en daar op de juiste manier naar te handelen. Dat houdt o.a. in dat men direct oogcontact moet vermijden en niet recht op de hond af moet lopen. Zelf kalmerende signalen geven, kan het stressniveau van de hond laten dalen. Stresssignalen zijn: Gapen: Dit is dus niet omdat de hond lui is. Hijgen: Overdreven hijgen terwijl het niet warm is of de hond zich heeft ingespannen. Uitschudden: Het uitschudden van de vacht terwijl deze niet nat is. Trillen: Bibberen van angst. Poot heffen: Een van zijn voorpoten optillen, soms wordt links en rechts afgewisseld. Vaak wordt dan gezegd: leuk, hij wil een pootje geven, maar dat is niet het geval. Een hond geeft alleen uit zichzelf een pootje als hem dat aangeleerd is. Tong uitsteken/ bek aflikken: Soms laat de hond even een klein stukje van zijn tong zien, maar soms likt hij ook zijn hele bek af en zelfs zijn neus. Smakken: De hond maakt smakkende geluiden met zijn lippen. Kwispelen: Een misverstand is dat een kwispelende hond altijd blij is, dit is dus niet zo. Kwispelen is een uiting van emotie en bij stress is dat meestal een strakke kwispel. Oversprong snuffelen: De hond lijkt plotseling ergens in geïnteresseerd te zijn om zijn spanning weg te laten vloeien. Zich krabben: Dit ziet men ook vaak als er op een harde manier wordt getraind. Bevriezen: Als het stressniveau heel hoog is. Dit gedrag komt vaak voor bij harde trainingen en wordt helaas vaak niet begrepen. Hoge geluiden: Piepen, janken en (op hoge toon) blaffen. Druk bewegen: De hond loopt rusteloos heen en weer. Borstelen: De rug- en nekharen gaan overeind staan. Honden borstelen dus niet alleen uit dominantie. Haaruitval: Dit komt het meest voor bij de dierenarts en op het trainingsveld. Na de stressvolle situatie is de haaruitval ook weer voorbij. Grote pupillen Kwijlen Knipperen met de ogen of wegkijken Overmatig water drinken Urineren Na dit gelezen te hebben weet u wanneer de hond gestresst is. Probeer zoveel mogelijk die gestresste situaties te vermijden. Natuurlijk is dat niet altijd mogelijk, men kan ook de hond leren omgaan met de situatie. Hoe dat in zijn werk gaat, komt o.a. aan de orde bij probleemgedrag. Felix over "Castratie van de reu" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/castratie-van-de-reu#post-112 Zat, 28 Feb 2009 08:16:44 +0000 Felix 112@http://www.labrador-web.nl/forum/ Allereerst adviseren wij een castratie uitsluitend als daar een lichamelijke oorzaak voor is zoals een hardnekkige oorhuidontsteking of een prostaatprobleem. Ook bij bepaalde gedragsproblemen kan castratie, naast gedragstherapie, door de gedragstherapeute of de dierenarts geadviseerd worden. Zonder dit soort aanleidingen is castratie niet nodig en eigenlijk ook niet wenselijk, aangezien het dan om onnodig ingrijpen in het lichaam van het dier zou gaan. Mogelijk gevolgen van castratie zijn: - De stofwisseling past zich iets aan, terwijl de meeste reuen na castratie duidelijk hongeriger worden en soms zelfs geobsedeerd door eten lijken. Indien u dezelfde hoeveelheden en soort voedsel zou blijven verstrekken als voor de operatie, zou de reu te zwaar kunnen worden. U kunt dit eenvoudig oplossen door na de operatie nog van het dagrantsoen van voor de operatie te geven, maar meestal is het beter te aanvaarden voor de hond als voortaan een voeding gegeven zal worden die meer vezels en minder calorieen bevat, zoals Eukanuba Restricted Calorieen (verkrijgbaar op de dierenkliniek). U kunt gerust gekookte groenten naar believen bij de voeding voegen zodat de hond een meer "gevuld" gevoel heeft. - De hond zal minder gemotiveerd worden in gedragingen die voor een groot gedeelte door zijn geslachtshormonen ingegeven worden, zoals weglopen van huis als er een loopse teef in de buurt is, of het aangaan van dominantieconflicten met andere reuen. Dit kan ook inhouden dat de hond over de gehele linie rustiger wordt. Felix over "Het ‘lezen’ van uw hond" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/het-%e2%80%98lezen%e2%80%99-van-uw-hond#post-46 Vr, 27 Feb 2009 20:33:54 +0000 Felix 46@http://www.labrador-web.nl/forum/ Een hond heeft niet zo’n uitgebreide verbale taal als de mens. Natuurlijk kan hij blaffen, piepen/janken, huilen en grommen. Hiermee probeert hij zijn soortgenoten of ons (die hij ook als zijn soortgenoten ziet) iets duidelijk te maken. Maar daarnaast heeft de hond een veel uitgebreidere lichaamstaal dan mensen. Honden praten als het ware met hun hele lijf. Omdat hij niet in staat is om onze taal te spreken zullen wij de taal van de hond moeten leren om hem te kunnen begrijpen. Al het gedrag dat de hond vertoont is een vorm van communicatie. De hond doet nooit zomaar iets, alles heeft een betekenis. Net zoals de mens kan een hond niet niet-communiceren – met het grote verschil dat de hond niet kan doen alsof! Leer de lichaamstaal van uw hond – alleen dan kunt u inspelen op zijn gedrag. Hondentaal: Hondentaal bestaat uit een wijde variëteit aan signalen. Daarbij spelen het gezicht, de oren, de staart, geluid, beweging en expressie een rol. Wie is de baas? Heeft hij een dominante of onderdanige positie? Alles wat de hond hoog of naar voren beweegt heeft te maken met dominant gedrag en alles wat hij laag of naar achteren kan bewegen, heeft te maken met onderdanig gedrag. Dominante signalen: - Hoog op stijve poten - Kop/nek hoog - Oren naar voren - Mondhoeken naar voren - Staart hoog - Recht in uw ogen kijken Onderdanige signalen: - Laag, poten gebogen - Kop/nek gestrekt laag - Oren laag, plat - Mondhoeken naar achteren - Staart laag - Wegkijken Het gedrag van uw hond is afhankelijk van de situatie. Je spreekt dus niet van een dominante hond of een onderdanige hond, maar van dominant of onderdanig gedrag. Uw hond kan naar de buurhond dominant gedrag vertonen terwijl hij op het trainingsveld onderdanig gedrag laat zien. Onzeker gedrag en/of stress: Met zijn gedrag kan een hond laten zien hoe hij zich voelt en wat hij wil. Maar wat als een hond het even niet meer weet of zich niet helemaal zeker voelt in een situatie? Hij kan dan dominante en onderdanige signalen door elkaar laten zien. Hij houdt dan bijvoorbeeld zijn oren hoog en zijn staart laag. Hij kan ook heel ander gedrag laten zien zoals snuffelen, hijgen, uitschudden, gapen, niezen, beklikken of tongelen (het puntje van de tong komt naar buiten), krabben, of pootje heffen. Dit noemen we stress-signalen. Voorzichtigheid is dan altijd geboden, want ‘een kat in het nauw maakt rare sprongen’. Is er iets dat stress kan veroorzaken, klinkt uw stem boos of komt er een andere hond aan? Als de hond één van bovengenoemde gedragingen af en toe vertoont, is er niets aan de hand maar bij drie signalen tegelijk – of als ze lang achter elkaar worden vertoond – spreken we van stress. Om de betekenis van bovenvermelde signalen goed te kunnen beoordelen, moet u op de situatie letten. Als een hond zich na een borstelbeurt uitschudt, of gaapt als hij net heeft geslapen, heeft dit niets met stress te maken. Maar als uw hond in een bepaalde situatie ineens gaat hijgen, tongelen en/ of gapen, betekent dit dat hij het te spannend vindt. Geef hem de kans om de spanning weg te laten vloeien door weg te gaan van de situatie. Wacht ook even tot hij gekalmeerd is. Ga even lekker spelen of leidt hem af met een brokje. Verdwijnen de stress-signalen, dan kunt u uitproberen of het naderen van het object opnieuw stress veroorzaakt. Overigens kan het tonen van stress ook betekenen dat uw hond zich klaar maakt voor het uiten van agressief gedrag (bijvoorbeeld richting een andere hond of richting kinderen). Wanneer u deze signalen op tijd leert herkennen, kunt u inspelen op z’n gedrag en zo veel problemen voorkomen. Gebruik het ‘loslopen’ van honden eens om naar uw eigen hond te kijken en vraag uw trainer bij de hondenschool eens om uitleg over het vertoonde gedrag! Felix over "Hoe ga ik om met de agressie van mijn hond?" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/hoe-ga-ik-om-met-de-agressie-van-mijn-hond#post-30 Vr, 27 Feb 2009 19:14:41 +0000 Felix 30@http://www.labrador-web.nl/forum/ Wanneer spreek je van agressie? Wanneer honden als agressief worden bestempeld, bedoelt men daar nogal eens mee dat ze gevaarlijk of ten minste onbetrouwbaar zouden zijn. Toch uiten de meeste agressieve honden zich op een manier die voor honden onder elkaar volstrekt normaal is. Zo vertoont een hond die hapt naar een vreemde die hem wil aaien geen afwijkend gedrag; waarschijnlijk voelt hij zich alleen maar bedreigd. Een reu die met andere reuen vecht laat op die manier merken dat hij niet van concurrentie houdt of dat hij geen vreemde reuen op zijn territorium duldt. Agressie behoort tot het normale communicatiepatroon van honden, maar het is wel aan de eigenaar van de hond om grenzen te stellen. Vormen van agressie: De ene hond is van nature meer geneigd om agressief op een situatie te reageren dan de andere: dit heeft te maken met erfelijke aanleg, ras en karakter. Ook kan agressie het gevolg zijn van slechte socialisatie, verkeerde behandeling in het verleden of opgedane ervaringen. Grofweg zijn de volgende agressievormen mogelijk: - Angst agressie. - Offensieve (ook wel: aanvallende) agressie. - Dominante agressie. - Bezit beschermen. - Jachtdrift (het najagen van prooi). Hoe pak je de diverse vormen van agressie aan? Voor alle agressievormen geldt dat als er niet bijtijds wordt ingegrepen het gedrag al gauw een gewoonte wordt en snel kan verergeren. Dit komt omdat het gedrag door de adrenaline die vrijkomt zelfbelonend werkt, waardoor het steeds moeilijker te doorbreken is. Ook kan angstagressie gaan lijken op dominante agressie, omdat de hond, als er maar genoeg succes wordt geboekt met het dreigende gedrag, meer zelfvertrouwen krijgt. Zolang niet met gerichte training aan het gedrag wordt gewerkt, is het van het grootste belang de situatie waarin de agressie optreedt zoveel mogelijk te mijden. Schakel als je twijfelt over de aanpak liever bijtijds professionele hulp in. Doorgaans zal agressie niet alleen door negeren of door het vermijden van de kritieke situaties verdwijnen. In plaats daarvan moet de hond gecontroleerd en stapsgewijs in de risicosituatie worden gebracht en dan leren op een andere manier dan met agressie te reageren. Uitzondering hierop is de verdediging van de jongen door de moeder aangezien het hier gaat om instinctief bepaald gedrag dat van voorbijgaande aard is. Als de agressie onverklaarbaar lijkt, bezoek dan een dierenarts om te achterhalen of er medische oorzaken zijn. Soms is gedragsmedicatie, naast behandeling, wenselijk; overleg dit met zowel de dierenarts als de gedragstherapeut als je die hebt ingeschakeld. Angst agressie: Bij het afweren van gevaar kan een angstige hond gemakkelijk doorkrijgen dat agressie het tovermiddel is. Maak je maar zo druk mogelijk en doe net of je de situatie onder controle hebt, zo ongeveer zal zijn redenering zijn. En een knappe jongen die door dat stoere gedrag heen kijkt want die vervaarlijk rechtop staande nekharen en die ontblote tanden zeggen genoeg. Heb je een angstige of onzekere hond, probeer dan in de eerste plaats te voorkomen dat hij zich in het nauw gebracht voelt. Dit betekent niet dat je hem moet gaan afleiden zodra hij zich angstig toont, maar dat je hem geleidelijk laat wennen aan beangstigende situaties. Bevestig niet de angst van een geschrokken hond door hem te belonen met troost of kalmerende woordjes, maar doe of er niets aan de hand is. Vooral onzekere honden trekken zich op aan de baas; als de baas zich druk maakt om de angst van zijn hond zal deze zich hierin gesterkt voelen. Ook in dit geval is het handig als je de lichaamstaal van je hond hebt leren begrijpen zodat je beangstigende situaties voor kunt zijn. Offensieve agressie: Een hond vertoont offensieve agressie wanneer hij gromt, met ontblote tanden dreigt, uitvalt of probeert te bijten en niet angst de achterliggende oorzaak is. Deze vorm van communicatie tussen honden (en soms van honden naar mensen) is voor ons moeilijk te begrijpen en nog moeilijker mee om te gaan. Toch is de strijd meestal van korte duur en valt de schade vaak mee. Eigenlijk is hier sprake van een soort rituele woordenwisseling, bedoeld om een echt gevecht te voorkomen. Wie honden wel eens echt heeft zien vechten weet dat het er dan heel anders aan toegaat: in de eerste plaats wordt er niet of nauwelijks waarschuwend gegromd, ten tweede verloopt de aanval razendsnel en ten slotte vloeit er bloed. Dit soort gevechten kunnen zeer gevaarlijk zijn maar komen gelukkig weinig voor. Bindt jouw hond vaak de strijd aan met andere honden zonder ooit echte schade aan te richten, dan gaat het om een hond die weliswaar niet over de beste sociale vaardigheden beschikt maar toch ook niet gevaarlijk agressief genoemd kan worden. Dominante agressie: Ranggevoelige honden die bezig zijn meer macht te verwerven of die hun verworven plaats van ranghogere in de roedel willen behouden, kunnen gebruikmaken van agressie in dit geval dominante agressie genoemd. Ze kunnen andere honden in de roedel als concurrent zien, vooral als het om honden van hetzelfde geslacht gaat, maar ook de baas en gezinsleden. In het laatste geval gaat het vaak om de kinderen. Waar honden hun plaats in de rangorde onderling moeten kunnen uitzoeken zolang er geen serieuze gevechten uitbreken dient elke poging van de hond om een plaats boven de baas of gezinsleden in te nemen direct in de kiem te worden gesmoord. Jacht- of prooidrift: Veel honden, in het bijzonder herdershonden, terriers en windhonden, zijn van nature geneigd tot najagen en opdrijven van prooi “ en dat kunnen even goed fietsers, auto's, spelende kinderen en kleine hondjes als, vee, galopperende paarden of wild zijn. Het instinct van de hond en het gevoel van succes dat hij boekt worden versterkt als de prooi in kwestie hard wegrent of -rijdt, of gaat gillen. Omdat dit gedrag heel snel gewoonte wordt en moeilijk is af te leren, is voorkomen belangrijk. Laat een hond bijvoorbeeld nooit in een spel kinderen najagen, ook al ziet het er onschuldig uit. Dit kan later voor problemen zorgen. Baknijd en andere vormen van bescherming van eigendom: Baknijd is voor honden heel natuurlijk gedrag: ze hebben het recht hun voedsel dan wel kluif, speeltje of zelfs baasje te verdedigen (ook tegen hoger geplaatsten in de roedel). Veel honden laten het echter gewoon toe als ze tijdens het eten of kluiven worden benaderd, zeker als ze geen slechte ervaringen hebben opgedaan. Andere honden zijn van nature fel als het gaat om het verdedigen van bezittingen. Op zich hoeft dit gedrag geen problemen te geven want je kunt de hond met rust laten als hij aan het eten of kluiven is. Als er kinderen aanwezig zijn, kan het echter te verkiezen zijn iets aan de baknijd te doen; zo sluit je uit dat zij de gevulde voerbak in een ongezien ogenblik benaderen, met kans op ongelukken. Felix over "Hondentaal" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/hondentaal#post-28 Vr, 27 Feb 2009 19:10:35 +0000 Felix 28@http://www.labrador-web.nl/forum/ Hondentaal, niet alleen via 'gesproken taal' maar nog veel meer via 'lichaamstaal'. Wil je je hond begrijpen zal je je hond toch enig zins moeten kunnen verstaan, dat lukt de meeste mensen niet zomaar daar moet je wat moeite voor doen. Boeken over lezen of op cursus met je hond. Hoewel het mij vaak tegen valt hoeveel theorie mensen op hun hondenschool krijgen. Ik vraag me dan vaak af zijn die instructeurs bang om mensen dingen bij te brengen, bang dat ze overbodig worden,nemen ze er de tijd niet voor, vinden ze het aanleren van trucjes voldoende of zouden ze de kennis niet in huis hebben? Als je je hond niet begrijpt, niet weet wat een houding, gedrag of geluid inhoudt en je toch je hond commando's geeft, ben je naar mijn mening maar wat aan het frobbelen (soms met wonderlijk goede resultaten, maar frobbelen blijft het!). Deze mensen roepen dan' Pas op ik heb een dominante hond!' Dan denk ik lieve meneer of mevrouw ik ben zelden of nooit een hond tegen gekomen die alleen maar dominant is. Als dat het geval is word hij of zij namelijk niet oud, een hond die altijd dominant is is namelijk niet te trainen, die accepteert namelijk geen leiderschap van zijn baas. Gelukkig zijn de meeste honden in sommige gevallen of situaties dominant en in andere helemaal niet. Vaker nog is een hond dominant uit gebrek aan leiderschap van zijn baas. Da's jammer, onnodig ook. Dat leiderschap bereik je niet door slaan of schoppen, respect schop je er niet in angst wel. Een goede leider is duidelijk, rechtvaardig, beslist (doet niet aan medezeggenschapsraden, althans niet in de hondenwereld), laat op een rustige manier blijken dat hij het voor het zeggen heeft. Daar zijn een aantal zo gehete dominantie regels voor. Die kun je gebruiken om duidelijk te maken aan je hond wie er de baas is. Zonder direct de confrontatie aan te gaan, want dat kan in sommige gevallen op een knokpartij tussen hond en baas uitdraaien. Daar zit niemand echt op te wachten. Een van die dominantie regels is bijvoorbeeld: De hoogste in rang negeert de lagere. Een regel die je als baas rustig een tijdje kan toe passen en met negeren bedoel ik ook ECHT negeren, niet aan kijken, aanhalen of tegen hem praten. De meeste honden zijn hier meesterlijk in, denk eens aan de hond die 'oostindies doof' is of gewoon wegloopt als de baas iets van hem wil. Hou dit negeren eens een weekje vol, het lijkt simpel maar in praktijk valt het best tegen! Toch heb je na 1 weekje vaak een heel andere hond, die met plezier iets voor je doet. Een andere regel. Let eens op hoe vaak je hond iets 'gratis' krijgt. Zomaar een koekje, een aai, zijn natje en droogje, een knuffel noem maar op. Gewoon omdat ie zo lief is. Lekker makkelijk! Maar als u elke maand zomaar 10.000 kreeg, ging u dan nog werken?Huh? Ach waarschijnlijk wel voor de lol, een paar uurtjes. Dat is nu net wat de meeste honden ook doen, soms luistert hij wel en vaak ook niet. Laat hem eens wat doen voor zijn 'beloning' zitten, hierkomen, een stukje volgen etc. Je hond vindt het prachtig mits je de juiste beloning voor jou hond of dat moment weet te vinden. Zo word het leven van je hond ook spannender, niets is saaier dan het voorspelbare koekje bij de thee. Maar goed hoe zat het ook al weer met dominant of onderdanig? Angstig of agressief? Stress-signalen?Huh?Huh? Veel bazen denken kan mij dat nou schelen hij moet gewoon doen wat ik zeg, punt uit. Lieve baas, koop dan de volgende keer zo'n aibo robothondje, kost een paar cent maar dan heb je een hond die altijd doet wat je wil en zelfs een uitknop heeft. Hondenbazen die meer over honden willen weten lees nog even verder. Een hond of mens kan niet in zijn eentje communiceren, hij is dus altijd dominant of onderdanig ten op zichte van die andere hond (of mens). De afdelingschef is de baas (dominant) over zijn secretaresse maar ondergeschikt (onderdanig) aan de directeur. Een en de zelfde persoon/hond kan dus eigenlijk nooit alleen maar onderdanig of dominant zijn, er is altijd wel iemand dominanter of onderdaniger. Het kan ook per situatie wisselen. Bijvoorbeeld de directeur in het voorbeeld van net krijgt tennisles van de afdelingssecretaresse, die is op dat moment dus de baas. Met honden is het net zo. Hoe ziet dominante houding er nu uit? Oren naar voren gericht, staart hoog, lichaamshouding naar voren gericht. Hoe zit onderdanige houding er nu uit? Oren naar achteren, staart laag (niet tussen de benen) en lichaams houding wat naar achteren geleunt. Let op met de houding van oren en staart wordt hoger of lager als normaal voor deze hond/ dit ras bedoelt!!!! Valt het u op dat er geen uitingen van agressie bij staan? Dat klopt een dominante hond hoeft niet agressie te zijn, sterker nog zijn lichaamstaal is zo over duidelijk dat de andere honden niet eens proberen op de macht over te nemen. Agressie is veelal een teken van onzekerheid of soms dat twee honden even onderdanig of dominant zijn dan moet het even uitgevochten worden. Bij een dominante houding hoort ook een dominant gedrag: Fixeren (elkaar strak in de ogen kijken, dit neigt al naar agressie!), voorop gaan,het initiatief nemen tot contact, bepalen wat er gebeurt(deze kant op baas, de hond bepaald jij komt er hier niet in!), wanneer er iets gebeurt (nu aaien baas!), opspringen tegen de baas(misschien kan ik je wel omgooien), hoger willen zitten als de baas, hoge of belangrijke plaatsen inpikken en als het niet anders kan dan delen met de baas(bed, bank etc.)aandacht trekken, markeren (geurmerk achterlaten dmv urine; dit kunnen teven ook doen!), vrije doorgang eisen (tuut, tuut hier kom ik aan, aan de kant voor mij!), boven iemand gaan staan of hangen (met autorijden lekker hard op de baas zijn schouder hangen) Bij onderdanig gedrag hoort: Elkaar niet aankijken, afwachten wat er gebeurt, mond hoeken likken, achter baas aan door de deur, niet dringen bij het begroeten van bezoek, op je beurt wachten, wachten tot er iemand met je wilt spelen, als de baas bezoek binnen laat deze vriendelijk verwelkomen, geen overmatige aandacht vragen. Evt. op de rug gaan liggen of een onderdanigheidsplasje doen onder iemand willen kruipen Onzekerheid: Een onzekere hond zie je vaak van voren iets anders doen als van achteren bijvoorbeeld de oren naar voren maar de staart laag. Dit is eigenlijk tegenstrijdig, hieruit blijkt onzekkerheid. Een andere manier om onzekerheid te laten zien is het vertonen van stress-signalen. Agressie uit zich door: Fixeren (dmv fixeren de strijd al proberen te winnen), grommen, lip op trekken, happen, bijten. Het zogenaamde 'borstelen' de haren op de rug overeind zetten is een teken van opwinding. Dit kan opwinding uit angst zijn, van spanning, uit blijdschap of uit agressie. Uit de lichaamshouding van de 'borstelende' hond kan men opmaken waarom hij borstelt. Het is dus eigenlijk een stress-signaal. Stress-signalen: Verstarren is een duidelijk stress-signaal, vaak is de hond dan te bang om weg te lopen, ook is het vaak een directe voorbode van een aanval! Het heffen van een voorpoot(zoals sommige jachthonden doen) zie je vaak in situaties van, mag ik er wel of niet achteraan. Trillen, gapen (terwijl hij niet moe is of het warm heeft)uitschudden (terwijl zijn vacht niet vies, nat of door de war is), tongelen dit is het snel even uitsteken van de tong (doet een beetje denken aan wat reptielen doen; het puntje van de tong laten zien), krabben bijvoorbeeld achter zijn oor. Stel je roept je hond en die denkt zal ik wel of zal ik niet op zo'n moment stelt hij de beslissing nog even uit door zich achter de oren te gaan krabben (dit doen mensen ook) of ineens zogenaamd aandachtig de grond te besnuffelen. Stress-signalen geven aan dat de hond zich onprettig voelt, komt er meer druk op de hond nemen de stress-signalen in hevigheid toe. Een beetje stress kan geen kwaad, te veel stress wel. Bij elk leren krijg je stress, bij mens & dier. Bij positieve trainingsmethodes d.m.v. koekjes en/of clicker zie je wel minder stress als bij harde trainingsmethodes. Verder zie je stress-signalen in situaties waarin geen vluchtweg is, een hond die benaderd wordt terwijl hij in de hoek zit, aan het uiterste puntje van de riem loopt kan geen kant op. Hij kan de dreiging van de benadering alleen nog doen stoppen door agressie. Vaak durft hij eigenlijk niet agressief te zijn (dus stress!!) maar zit er niet anders op als mensen in zo'n situatie toch door lopen. Indien de hond uit de vorige alinea keer op keer angst-agressie vertoont leert hij dat hij mensen kan laten terug deinsen, hierdoor groeit zijn zelf vertrouwen! (uiteraard op een ongewenste manier) De hond die eerst in een lage houding mensen aan gromde om ze weg te jagen valt op een gegeven moment uit in een hoge houding met veel kabaal en inponeer gedrag (lees dominante houding). Echter aan de stress-signalen kan een goede verstaander van lichaamstaal zien dat de hond helemaal niet zo'n held is en nog steeds uit angst/onzekerheid uitvalt en geen dominant-agressieve hond is. Hij bluft zich er uit, veelal wordt zo'n hond door leken (en zelfs sommige 'kenners') als dominant betiteld, hij wordt gecorrigeert als hij uitvalt naar mensen (die hij toch al niet vertrouwde), wat leert de hond? Juist dat mensen echt doodeng zijn, het ongewenste gedrag word niet minder maar meer. En uiteindelijk beland de hond bij de dierenarts voor euthanasie! Een goede verstaander van lichaamstaal had deze situatie anders ingeschat en geprobeert de hond meer vertrouwen in mensen te geven en met veel geduld en beleid lukt dat vaak. En baas & hond leven nog lang en gelukkig in een goede verstandhouding. Over lichaamstaal bij honden is men nooit uitgeleert. Hoe meer men ervan weet, hoe meer men beseft hoe gecompliceert het is en hoe weinig men weet. Felix over "Dominantie of hedonie?" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/dominantie-of-hedonie#post-27 Vr, 27 Feb 2009 19:07:40 +0000 Felix 27@http://www.labrador-web.nl/forum/ Als je honden gaat opvoeden of trainen moet je van te voren twee dingen vaststellen: 1. wat wil je bereiken (het doel) 2. hoe denk je daar te komen (de methode die je volgt). De meeste mensen laten zich daarbij leiden door de dichtstbijzijnde hondenschool, want de instructeurs daar hebben er uiteindelijk voor geleerd en die zullen dus wel weten hoe het moet. In dit stukje wordt wat achtergrondinformatie gegeven over de filosofie waarop de meest gangbare methode gebaseerd is. Daarnaast zijn de laatste jaren nogal wat wetenschappelijke onderzoeken verricht waaruit nieuwe inzichten over het ontstaan van gedrag naar voren komen. De resultaten van die onderzoeken komen geleidelijk beschikbaar, en op basis van die gegevens kan je heel anders naar een hond gaan kijken. Uit die veranderde opvatting kan dan weer een andere trainingsmethode ontstaan. Inspiratie voor dit stukje werd opgedaan in de applied ethology e-mail list op internet, waarbij vooral de bijdragen van de Britse veterinair en gedragswetenschapper Robin Walker zorgden voor veel stof tot nadenken. De wetenschap Antropomorfiseren: Het is gebruikelijk om het projecteren van menselijke eigenschappen op dieren (met een mooi woord heet dit antropomorfiseren) af te keuren. Het afwijzen van dit antropomorfiseren is te herleiden tot een stelling van de Britse psycholoog C. Lloyd Morgan. Hij werd, aan het eind van de vorige eeuw, geconfronteerd met het beroemde paard Clever Hans, dat leek te kunnen rekenen. Veel psychologen dachten destijds dat deze vaardigheid moest betekenen dat het dier bewustzijn en intelligentie had. Toen ontdekt werd dat het paard reageerde op minieme signalen uit het publiek, sneuvelden er een aantal reputaties van vooraanstaande geleerden. Om te voorkomen dat dit nog een keer zou gebeuren werd een stelling geformuleerd die luidde dat we nooit gedrag kunnen of mogen toeschrijven aan een hogere intelligentie als dat gedrag op een andere manier verklaard kan worden. Deze stelling staat bekend als Morgan's Canon, en de letterlijke tekst is: In no case may we interpret an action as the outcome of the exercise of a higher psychical faculty, if it can be interpreted as the outcome of the exercise of one which stands lower in the psychological scale Recent onderzoek Uit wetenschappelijk onderzoek is intussen gebleken dat er op neurologisch gebied geen fysieke verschillen bestaan tussen de hersenen van de hond en de hersenen van de mens, beide diersoorten hebben dezelfde neurotransmitters en -receptoren. Menselijke emoties bestaan dank zij neuro-chemische processen. Als mens en hond beschikken over een identieke structuur in dit deel van de hersenen is er dus geen enkele fysieke reden waarom een hond geen emoties zou kennen. Honden kennen de emotie angst, en omdat deze emotie een duidelijke functie heeft in het voortbestaan van de soort is er over het bestaan en het nut van deze emotie eigenlijk weinig discussie. Maar de volgende stap, het toegeven dat een hond meer emoties zou kunnen hebben, ontmoet nog steeds veel weerstand. Dit heeft natuurlijk mede te maken met de ervaring van Morgan en met het feit dat diens Canon al meer dan een eeuw tot de wetenschappelijke bagage van de psychologen en ethologen behoort. Bij laboratorium-onderzoek naar de neuro-biologische mechanismen, die met verslaving te maken hebben, maakt men vaak gebruik van dieren. Dergelijke laboratorium onderzoeken worden dan aangevuld met kennis op het gebied van sociale psychologie, experimentele psychologie en psychatrie teneinde de resultaten bruikbaar te maken voor het behandelen van verslaafde mensen. Uit een recente studie (Drug Abuse: Hedonic Homeostatic Dysregulation, G. F. Koob and M. Le Moal, Science Vol. 278 3 Oct 1997) komt het beeld naar voren dat menselijke gevoelens zoals verslaving, verlangen, depressie en wanhoop, ook in dieren aanwezig zijn. Ook het feit dat psycho-farmaca, die oorspronkelijk voor menselijk probleemgedrag bedoeld zijn, bij behandeling van vergelijkbaar probleemgedrag bij dieren goed blijken te werken, is een sterke aanwijzing dat dieren vergelijkbare emoties kennen als mensen. Modellen De methode die je gaat volgen bij het trainen van een hond wordt voor een groot deel bepaald door de manier waarop je tegen een hond aankijkt, door het model dat je van een hond hebt. Zo'n model bepaalt bijvoorbeeld hoe je met een hond omgaat, hoe je reageert op ongewenst gedrag, hoe je de onderlinge verhoudingen regelt, wat de hond wel of juist niet toegestaan is enzovoorts. Er zijn twee van die modellen, die ik hierna het dominantie-model en het hedonistisch-model zal noemen. Dominantie-model Dit is het meest bekende model, dat al vele jaren toegepast wordt. Het is gebaseerd op het waarnemen van gedrag bij een wolvenroedel en het vertalen van die gedragingen naar de verhoudingen tussen mens en hond. Het antropomorfiseren van hondengedrag is hierbij uiteraard niet aan de orde, honden kennen in dit model geen emoties en hebben geen intelligentie van enige betekenis. Een van de consequenties van dit model is dat er allerlei gedragsrichtlijnen zijn voor mensen in een relatie met de hond, zoals bijvoorbeeld de 10 geboden. Een andere consequentie is dat we snel geneigd zijn te denken in termen van dominantie en ondergeschiktheid, en daar allerlei consequenties aan verbinden. Als gevolg hiervan wordt een dominante hond doorgaans stevig aangepakt om hem zijn plaats in de samenleving te leren; hij moet immers ondergeschikt zijn aan de mensen in zijn omgeving! Dat een hond domineren niet hetzelfde is als een hond naar de hand zetten wordt daarbij vaak over het hoofd gezien. Dit kan de reden zijn dat er op hondenscholen, die gebaseerd zijn op dit model, regelmatig problemen ontstaan met agressief gedrag. Die agressie hoeft zich overigens niet te beperken tot de hond. Er zijn ook baasjes die, uit pure frustratie dat de hond de wil van de baas aan z'n laars lapt, overgaan tot agressief gedrag tegen de hond. De baas is dan even zijn frustratie kwijt, en dat lucht lekker op. Die opluchting is voor de baas dan weer een reden om dit gedrag te herhalen. Of de hond hier nou echt iets van leert is overigens maar zeer de vraag. In het beste geval leert de hond dat het in die specifieke omstandigheden niet veilig is om dat gedrag te vertonen. In het slechtste geval echter leert de hond dat de baas een onbetrouwbaar en onvoorspelbaar individu is, en dat is dan weer funest voor een goede baas-hond relatie. Dat er dominante honden zijn die zich werkelijk voorbeeldig gedragen in elke situatie, en dat er aan de andere kant onderdanige honden bestaan die de schrik zijn van hun omgeving is ook iets dat niet helemaal in dit model past. Hedonistisch-model Hedonisme is de leer dat genot het hoogste goed is. De Griek Epicurus was de grondlegger van deze filosofie, en er is eigenlijk altijd strijd geweest tussen de aanhangers van deze gedachte enerzijds en de stoicijnen, en later de behoudende Christenen, anderzijds. In essentie wordt de basis voor deze strijd gevormd door de vrees van de heersende klasse dat de notie van beloning en plezier er toe zou kunnen leiden dat het ordinaire gepeupel wel eens wat plezier in het leven zou willen hebben in plaats van hard te werken in dienst van die heersende klasse. In onze eigen Calvinistische cultuur is hier nog wel het een en ander van terug te vinden. In de biologie kent men het begrip homeostase. Hieronder verstaat men het bestaan van onderling op elkaar afgestemde processen die voor het leven noodzakelijke voorwaarden constant houden. Je zou dit enigszins kunnen vertalen met zelfregulatie. Homeostase kan op diverse functies van het dier betrekking hebben, en zo kennen we ook het begrip hedonische homeostase. Hieronder verstaan we dan een toestand van algemeen welbevinden van het dier. Zodra deze toestand verstoord wordt zal het dier trachten de evenwichtstoestand te herstellen. Met dit model kunnen veel gedragingen verklaard worden, zoals bijvoorbeeld stereotiep gedrag, scheidingsangst en diverse vormen van agressie. En als deze gedragingen langs deze weg opeens verklaard kunnen worden ligt het voor de hand dat er ook nieuwe oplossingen komen voor die gevallen waarin het om ongewenste gedragsvormen gaat. Als je een hond volgens deze filosofie beschouwt dan is het een dier dat gedrag zal vertonen enkel en alleen omdat het gedrag uiteindelijk resulteert in een prettig gevoel. Dat betekent dus dat je het dier nieuw gedrag kunt aanleren door er voor te zorgen dat het gewenste gedrag resulteert in iets dat de hond ervaart als prettig. En dat je ongewenst gedrag kan laten verdwijnen door de beloning, die de hond met dat gedrag hoopt te verwerven, weg te halen. Bij probleemgedrag kan het dan soms nodig zijn om de neuro-chemische processen te beÃ¯nvloeden met een medicatie. In deze filosofie is het echter nooit nodig om de hond pijnprikkels toe te dienen om daarmee ongewenst gedrag af te leren. Ongewenst gedrag kan immers twee oorzaken hebben: het kan aangeleerd zijn, en dan is het af te leren door de beloning van het gedrag weg te nemen. Of het wordt veroorzaakt door een verstoring van de hedonische homeostase, en pijnprikkels betekenen dan alleen maar een extra verstoring. Ook het feit dat bepaalde gedragingen verslavend kunnen werken, en dat dit ook bij honden zo blijkt te zijn, is iets om even bij stil te staan. Bij mensen denk je dan al gauw aan bijvoorbeeld gokverslaving. Bij honden kan je denken aan bepaalde vormen van agressie, maar ook aan scheidingsangst. In dat laatste geval kan de binding tussen hond en eigenaar zo sterk zijn dat de hond afkick verschijnselen gaat vertonen zodra de eigenaar uit zijn blikveld verdwijnt. Toepassingen Agressief gedrag: Uitgaande van het hedonistisch model moet bij het beoordelen van agressief gedrag vooral gelet worden op het effect van de agressie op de hedonische status van de hond. Een paar voorbeelden: - Honden die agressief gedrag gewoon leuk vinden zullen moeten leren dat er andere, en betere, beloningen bestaan. - Bij honden die reflexmatig aanvallen ligt de oorzaak van de agressie vaak in angst. Deze honden zullen snel verslaafd raken aan de euforie die ontstaat doordat ze ontsnappen aan het (vermeende) gevaar. Door deze honden te straffen met pijnprikkels loop je het risico op acute frustratie en kan er een compenserende uitbarsting van agressie komen. - Onzekere honden vereisen een training die hun zelfvertrouwen versterkt, en ze hebben behoefte aan strikt, duidelijk en voorspelbaar leiderschap. Daarnaast moeten ze gedesensitiseerd worden in die situaties waarin ze agressie laten zien. - Honden vol zelfvertrouwen (honden die agressief zijn zonder spoor van angst) moeten leren dat het leven meer beloningen voor ze in petto heeft als ze in een team samenwerken met een mens, en dat de mens over allerlei wonderbaarlijke gaven beschikt waarmee hij de omgeving naar zijn hand kan zetten. Je kan de hond daarnaast ook deel laten nemen aan activiteiten waarin hij zijn agressieve energie op een acceptabele manier kwijt kan. Clicker training: Clicker trainers werken natuurlijk al lang volgens het hedonistisch model, want deze trainingsmethode is helemaal gebaseerd op het geven en wegnemen van beloningen. Het enige dat het hedonistische model aan de clicker training toevoegt is het besef dat het geluid van de clicker op zichzelf al als een beloning kan werken. Dit komt doordat het geluid aankondigt dat er een fysieke beloning onderweg is. Daardoor wordt het geluid zelf al een beloning, die er uiteindelijk in resulteert dat er een korte neuro-chemische 'belonings-sensatie' ervaren wordt. Zodra deze reactie in de hersens van het dier verankerd is kan deze belonings-sensatie geassocieerd worden met iets dat het dier doet. Daardoor wordt het uitvoeren van bepaald gedrag, dat op zich niet bepaald belonend hoeft te zijn, opeens erg belonend. Felix over "Blaffen" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/blaffen#post-20 Vr, 27 Feb 2009 18:49:48 +0000 Felix 20@http://www.labrador-web.nl/forum/ 'S Nachts blaffen: Het antwoord is simpel: Negeer de hond. Door te blaffen, is hij je aan het leren om te antwoorden. Je hebt waarschijnlijk last van enkele lawaaierige nachten, maar je laat zo zien, dat blaffen niet werkt. Je moet in ieder geval nooit reageren door te schelden of te schreeuwen. Als je dat doet, zal de hond alleen maar denken dat het blaffen produktief was, omdat jij ook hebt geblaft. Excessief blaffen: De reden van excessief blaffen is angst en hij is bang omdat hij niet gesocialiseerd is. Hij is nerveus door elk geluid dat hij hoort en blaft om de dreiging weg te jagen. Een hond die constant huilt, jankt en blaft of destructief is, kan soms huidproblemen hebben. Hij likt, krabt zichzelf door de stress, veroorzaakt doordat hij alleen gelaten wordt. Over het algemeen komt dit probleem niet bij honden voor die gesocialiseerd zijn door een opvoedingscursus op jonge leeftijd. De oplossing is socialisatie via gehoorzaamheidscurussen en door thuis duidelijke regels te stellen. Blaffen als de baas weg is: Dit is een groot probleem dat veroorzaakt wordt door bazen. De hond is een roedeldier en als hij als lid van de familieroedel de vrijheid krijgt om overal in het huis te komen en om in de slaapkamer te slapen, zal hij aan stress leiden als de roedel weg gaat, omdat hij verwacht dat hij meegaat. Als mensen het huis verlaten, zouden ze hem 10 minuten van te voren niet meer moeten aanraken of met hem praten. Hetzelfde geldt als ze thuiskomen: negeren, niet praten, niet aaien, niet kijken, niks. Zo begrijpt de hond, dat zijn blaffen de baas niet terug heeft gebracht. Hij heeft namelijk geblaft terwijl je weg was en hij wordt hiervoor geprezen door je aandacht als je thuiskomt. Hij denkt dan, dat zijn blaffen je terug heeft gebracht. De uitdrukking luidt: Een hond blaft erger dan hij bijt. Dit geldt zeker voor de buren van een constant blaffende hond die te lang alleen wordt gelaten. Hopelijk zal geen enkele lezer toelaten dat zijn hond zo'n last voor de buurt wordt. Tegen de postbode blaffen: De postbode of een ander persoon die regelmatig aan de deur komt, wordt door de hond als een indringer beschouwd en daarom blaft hij en wordt hij meteen beloond doordat de postbode weg gaat. Hij denkt dat hij de indringer heeft weggejaagd en zijn plicht heeft gedaan. Praat met je postbode en probeer hem te laten meewerken. Zeg hem, dat je een hondensnackje voor de deur laat liggen en vraag hem het door de brievenbus te stoppen voordat hij de brieven erin gooit. De snack is een betere beloning dan de postbode wegjagen. Blaffen als de telefoon overgaat: Als je tegen je hond schreeuwt als hij blaft wanneer de telefoon gaat, moedig je hem aan om nog meer te blaffen. Hij voelt dat er gevaar is als je reageert. Vraag een vriend om je op bepaalde afgesproken tijden te bellen. Beweeg of praat niet als de telefoon overgaat. Nadat je vriend dit een paar keer heeft gedaan, zal je hond niet meer blaffen als de telefoon overgaat. Blaffen vanaf balkons: Als een hond tegen een voorbijganger blaft vanaf het balkon, is hij gewoonweg zijn dominatie aan het tonen. Ten eerste door op mensen neer te kijken en ten tweede door hen met succes te vertellen dat ze weg moeten wezen. Wat de hond betreft, is hij aan het protesteren tegen het betreden van zijn terrein. En wat nog aangenamer is, zijn geblaf wordt beloond doordat de voorbijganger wegloopt. Antwoord: Verban de hond van het balkon. Er zijn echter baasje die er voor kiezen hun hond wel te laten blaffen en die leren hun hond op commando blaffen. Dit kan zolang je ook je hond leert op commando te stoppen. Als jij een goede roedelleider bent bepaal jij wat er gebeurt en zal je hond dat accepteren van jou dat jij bepaald of hij mag blaffen of niet. Bij de wolven is het ook zo dat de alpha, de roedelleider alles bepaald, als een ander iets doet wat niet bevalt zal hij op zij plaats gezet worden. zo werkt het ook bij ons. Als je niet wilt dat je hond blaft zet hem dan op zijn plaats. Jij bent de leider. Nu ik een pup in huis heb leer ik hem ook niet te blaffen. het is een poedel, een ras wat erg blafferig bekend staat. Maar hij blaft niet omdat ik het gelijk de kiem insmoorde. Er zijn situatie's waardoor je de vat op je hond kwijt kan raken. Een hond word b.v ziek. Het kan zijn dat hij zich dan zo rot in zijn lijf voelt zitten, zoveel pijn heeft, zich zo hulpeloos voelt of ongelukkig dat hij hierdoor gaat blaffen. dan kun je hem niet meer kunt corrigeren op blaffen of ander gedrag. je zult dan eerst de oorzaak moeten zoeken van het onstaande gedragsprobleem. En daarmee aan het werk gaan. Een blaffende hond is niet nodig, je kan er wat aan doen! Felix over "Een tweede hond of niet ?" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/een-tweede-hond-of-niet#post-19 Vr, 27 Feb 2009 18:47:30 +0000 Felix 19@http://www.labrador-web.nl/forum/ Een tweede hond, of toch maar niet? We hebben al een hele tijd een schat van een hond in huis. Een vrolijk beestje maar als hij is een keertje alleen moet zijn, begint hij echter vreselijk te janken en te huilen. De buren worden er haast gek van. Als we er nu is een tweede hond bij nemen, dan is de eerste toch niet meer alleen, ... Dat is een van de voorbeelden welke men hoort wanneer er iemand overweegt om een tweede hond te nemen. Er kunnen tal van redenen zijn om er een tweede hond bij te nemen. U vindt het gewoon fijn om met honden bezig te zijn, of u wilt graag dat de eerste nooit meer eenzaam is. Voordat u beslist een tweede hond bij te nemen, is het verstandig om de volgende raadgevingen even door de nemen. Kan er wel een tweede bij? Heel dikwijls denken mensen aan een tweede hond om probleemgedrag van de eerste ermee weg te werken. Een hond kan niet alleen zijn: zet er een tweede hond bij en hij is toch niet meer alleen. Dat lijkt voor ons volkomen logisch, maar het klopt niet. Een hond die niet alleen kan zijn, heeft juist problemen met het vertrek van de baasjes en niet zozeer met het alleen zijn op zich. meermaals zien we dat mensen die om deze redenen een tweede hond nemen, nu twee honden hebben die niet meer alleen kunnen zijn. De tweede hond neemt het ongewenste gedrag van de eerste over. Om welk gedrag het ook gaat, neem enkel een tweede hond als de eerste geen probleemgedrag vertoont. Laat ook voldoende leeftijdsverschil tussen de beide honden. Geef uzelf de nodige tijd om de eerste hond goed op te voeden. Is de eerste hond nog te jong en zit hij bijvoorbeeld nog in zijn pubertijd, dan loopt u het risico dat de tweede hond kwajongensstreken van de eerste gaat overnemen. Het kost dan ook veel meer moeite om beide honden een degelijke opvoeding te bezorgen. Het geslacht van de honden kan ook van belang zijn bij de keuze. Twee honden van verschillend geslacht kunnen natuurlijk voor nageslacht zorgen tenzij een van hen onvruchtbaar is gemaakt. Kiest u echter voor een zelfde geslacht, dan dient u er op te letten dat er een duidelijk dominantieverschil is. Is de eerste dominant, neem er dan best een onderdanig typetje bij zodat de kans klein is dat er conflicten ontstaan tussen de honden. Het is vooral belangrijk dat u plaats genoeg aan de honden kunt geven. Natuurlijk kunt u geen twee Duitse doggen in een appartementje houden. En dan is er nog het laatste en waarschijnlijk wel het belangrijkste punt: hebt u wel voldoende tijd voor meerdere honden? Men zegt wel eens: deze hond is een probleem, twee honden zijn wel honderd problemen. Het vraagt veel meer tijd om twee honden op te voeden dan eenn. De extra tijd die een tweede hond vraagt bij zijn opvoeding, is zeker niet te onderschatten. Anderzijds: als de eerste hond zeer goed is opgevoed, dan kan deze helpen om de tweede mee op te voeden. Welke hond zullen we erbij nemen? Zoek een ras dat qua karakter overeenstemt met uw wensen en dat goed past bij het karakter van de eerste hond. U hoeft natuurlijk niet per se een rashond te nemen. Een asielhond kan ook heel prettig zijn. Het nadeel van sommige asielhonden is dat u meestal niet weet waarom de hond in een asiel is terechtgekomen. Misschien was hij wel agressief ten opzichte van andere honden. Dat is dan niet zo interessant. U kunt ook uw hond zelf een maatje laten kiezen. Klikt het dan onmiddellijk tussen die twee honden dan zal dat later ook wel goed gaan. Een pup of een volwassen hond? Een pup zal meestal iets makkelijker zijn dan een volwassen hond. De volwassen honden hebben meestal al vaste gewoontes aangekweekt die ze liever niet veranderen. Soms zijn deze gewoontes niet te combineren in het leven met meerdere honden. Pups moeten alles nog leren en kunnen, mits ze goed zijn ingeprent, zich goed aanpassen aan elke omgeving. Maar denk niet dat uw oudere hond zomaar een pup zal accepteren omdat hij een pup is. Honden maken geen onderscheid tussen pups of volwassen dieren. Een indringer is en blijft een indringer, groot of klein. De eerste kennismaking: Als u een tweede hond bijneemt, dan laat u ze best niet samen los in uw achtertuin. Laat de honden altijd eerst kennis maken met elkaar op een voor de beide honden onbekend terrein. Hierdoor voorkomen we dat een van beide honden territorium agressie gaat vertonen. Dikwijls zien we dat honden hun domein gaan verdedigen tegen indringers. Zo krijgt de tweede hond meestal geen kans om uw domein te betreden. Regelmatig gaat een eerste kennismaking gepaard met enkel strubbelingen of soms zelfs een heus gevecht. Bemoei u daar nooit mee. Deze strubbelingen lijken over het algemeen veel erger dan ze in werkelijkheid zijn en stoppen meestal al na enkele tellen. Zodra de honden van elkaar weten waar hun plaats is binnen de hirachie, keert de vrede weer. Let er vanaf nu op dat u steeds de rangen tussen deze honden respecteert. Trek de hogere steeds voor op de lagere en ga zeker de lagere niet extra beschermen tegen de hogere. Anders zou u zelf de hiërarchie tussen de honden ondermijnen waardoor er onherroepelijk conflicten ontstaan. Het is zelfs mogelijk om aan de hogere honden enkele privileges te geven ten opzichte van de lagere. Is er eens een conflict tussen de honden, bemoei u er dan best niet mee. De honden zullen op deze manier goed met elkaar leren opschieten en kunnen verder van elkaars aanwezigheid genieten. Felix over "De teef" http://www.labrador-web.nl/forum/topic/de-teef#post-13 Vr, 27 Feb 2009 15:24:29 +0000 Felix 13@http://www.labrador-web.nl/forum/ In het algemeen wordt aangenomen dat teven liever zijn dan reuen. Dit is niet altijd waar. Teven zijn soms ontzettend slijmerig van aard: "Ach, toe baasje, mag het alsjeblieft, mag ik op de bank slapen, mag ik dat stukje taart, hoef ik niet naar buiten in de regen?". Ze gooien hun charmes in de strijd om datgene gedaan te krijgen wat ze graag willen. Ze gaan op hun rug liggen, zogenaamd als overgave, maar in werkelijkheid zeggen ze: 'baas, kroel me eens op mijn buik! Wij mensen interpreteren dit soms als 'lief gedrag', maar het is vaak misbruik maken van uw onwetendheid. Ze kunnen het ook behoorlijk achter de ellebogen hebben. Maar voor wie geldt dit nu niet op zijn tijd? Ook kunnen sommige teven behoorlijk dominant zijn, tegenover andere honden, maar ook tegenover mensen, vooral kleinere kinderen. Dit kan samenhangen met het ras. Deze teven hebben een goede, consequente opvoeding nodig. Tegenover pups willen ze zich nogal eens opvoedkundig gedragen. In onze mensenogen gaat dit er behoorlijk heftig aan toe, terwijl het meestal niet meer isdan een grauw en een snauw. De pup behoort in zo'n situatie zich onderdanig naar de teef toe te gedragen, dat wil zeggen: op de rug gaan liggen met de buik open en bloot naar boven: totale overgave dus. Soms laat de pup hierbij ook wat urine lopen. Als de pup wat ouder is, zo'n 7 maanden, dan zit de opvoeding voor de teef erop en zal ze de jonge hond anders benaderen. Op dat moment gaat de reu zich met de opvoeding bemoeien. Het steriliseren van een dominante teef werkt averechts: de vrouwelijke hormonen verdwijnen en de mannelijke (dominante) hormonen blijven over. Een gesteriliseerde/gecastreerde teef kan dus dominanter worden na de operatie. Ook zien we bij sommige rassen de vacht extreem veranderen van zacht naar pluizig en rommelig. Plasgedrag: Teefjes hebben niet de noodzaak overal hun geurvlag uit te zetten, dus plassen zij meestal Ã©Ã©n keer per wandeling. Echter, er zijn ook dominante teven, en ook zij plassen meerdere keren een beetje. Sommigen tillen zelf een stukje een achterpoot op. Dominantgedrag: Teven gedragen zich meestal niet dominant, zij schikken zich wat makkelijker naar de leider (u dus). Wel kunnen ze 'kattig' gedrag vertonen naar andere honden toe. Vooral in de niet-vruchtbare periode van een loopsheid snauwen ze behoorlijk naar al te opdringerige reuen. Sommige teven vinden dat ze jonge pups magen helpen opvoeden: ze doen dit behoorlijk streng, inclusief gemopper en gebrom. Dat ziet er afschrikwekkend uit, al dat gegrom naar die kleine toe. Na verloop van tijd houdt dit gedrag op, vooral als de pup doet wat zij wil. Het enige wat ze wil is dat de pup zich onderwerpt aan haar, oftewel: erkent dat de oudere hond de baas is. Loopsheid: Elke niet gesteriliseerde (gecastreerde) teef wordt gemiddeld twee keer per jaar loops. Zij verliezen dan bloed gedurende 2-3 weken en zijn in deze korte periode vruchtbaar. Sommigen mensen vinden dit niet prettig en onhygiÃ«nisch. Gedrag: Teven hebben de neiging om ons uit te proberen tot hoe ver ze kunnen gaan. Reuen doen dit ook, maar teven op een heel andere manier. Een beetje doortrapt kunnen ze best wel eens zijn.